نازنین معشوق من نیست جز تو لیلی و لیلا به من

کسیتی تو آخر این دل را چه کارت هست تو

بازی زیبای تو با این دل پروانه را شمع هم نتوان که کرد

این منه آشفته را گه خندان می کنی و گه گریان می کنی

در شگفتم من از آن که چرا هر دو شیرینه شیرین می کنی

در عذابم من از دوری تو لیک در دوریت هم عاشقم میکنی

کس ندارم من در این دنیا جز تو که افسون و افسانم می کنی

با تو شاعر می شوم گاه عارف می شوم گاه مجنون و گاه لیلی می شوم

می زنی سازو و به جان می رقصم

رقص مجنونیم را به جان ساز و با دل دف می زنی

مرغ دل در آسمانت پرواز دادم تیر عشقت را به باله پروازم نشاندی

این منم ساکن دریای عشقت آسمانم را به دریای دلت می کشانی

چشم در آسمان و قعر دریا از تو می گیرد زلال و اشک را

دوریت قلبم به درد می آورد درد دوری هم صفایی دارد عجب

کیستی تو کیستی تو هر که هستی این منم شیدای تو

آخر ای کاش می شدی در دام و بر بام دلم.....

بپذيريم که سرنوشت تابع انديشه هاي ماست

و

باور کنيم که خدا عاشق ماست

و

هيچ عاشقي معشوق خود را رنج نميدهد

آدمک مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دسته خسته ای که تورا عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد چه ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

خاک را با خون دل گل ساختم ....

خون دل خوردم ز گل دل ساختم ....

زندگی مثل بازی گل یا پوچه !

با تو گله !

بی تو پوچه !

به چشمانه مهربانه تو می نویسم حکایت بی نهایت عشق را

تا بدانی که محبت و عشق را در چشمان تو آموختم و با تو آغاز کردم 

 به پاکی چشمانم قسم که تا ابد...

.....دوستت دارم !

گرمم از حرارت وجود تو، مي خواهم به درگاهت سجده کنم،

عاشقانه مي پرستمت و صادقانه به گناهانم اعتراف مي کنم

و به لطف و بخشش تواميدوارم.

الهي به اميد تو تنهاي تنها ...

خنده بر لب مي زنم تا کس نداند راز من ورنه اين دنيا که ما ديديم خنديدن نداشت

  یالطیف

 در آنجا ، بر فراز قلهء کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
بخود گفتم : که در این اوج دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن؟
به سوی ابرهای تیره پَر زد
نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم :
کای خداوند
من او را دوست دارم
دوست دارم .......

شیشه دل راشکستن احتیاجش سنگ نیست ....

این دل با نگاهی سرد پرپر می شود... !!!

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

وسعت تنهائيم را حس نکرد...

در ميان خنده هاي تلخ من...

گريه پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

آن که با آغاز من مانوس بود...

لحظه پايانيم را حس نکرد

وقتی باد می وزه شن ها جا به جا می شن

اما کویر همچنان کویر باقی می ماند و

این است افسانه ی جاودان عشق است

در دلم چیزی هست                              

مثل یک بیشه نور                      

مثل خواب دم صبح       

و         

چنان بی تابم        

که دلم می خواهد                     

بدوم تا ته دشت      

بروم تا سر کوه                                  

 دورها آوایی است            

که مرا می خواند                           

هرروزدلم درغم توزارتر است

وز من دل بي رحم توبيزار تر است

بگذاشتيم غم تو مگذاشت مرا

حقّا كه غمت از تو وفا دارتر است